Mark Haddon - Een akkefietje

Het zal je maar gebeuren. Word je eerst met pensioen gestuurd, weet je je dagen net weer een beetje te vullen met het bouwen van een tuinhuisje waar je straks echt kunt gaan genieten van al die vrije tijd, loopt je leven compleet in de soep:
- je vrouw krijgt een verhouding met een van je oud-collega's
- je dochter wil gaan trouwen met een voor haar totaal ongeschikte man
- je zoon probeert vooral in de kast te blijven (wat niet zo goed lukt)
en dan vind je ook nog een raar plekje op je huid, waarvan je zeker weet dat het kanker is en je dus dood zult gaan.
Als je dan niet knettergek wordt...

Zie daar de ingrediënten van Een akkefietje (originele titel A spot of bother).

Heerlijk leesvoer weer: hilarisch, goed geschreven, maar minder ontroerend dan The curious incident of the dog in the night time. Daarom: drie sterren.

David Mitchell - The Thousand Autumns of Jacob de Zoet

Drie jaar geleden las ik Cloud Atlas van David Mitchell en kon ik lange tijd over niets anders praten. Dus toen Mitchells nieuwe roman begin juni uitgebracht werd, kocht ik die direct. Pas in de zomervakantie kwam ik eraan toe om meer dan de omslag te bewonderen.

Het verhaal
De jonge Zeelandse klerk Jacob de Zoet komt aan op de Nederlandse handelspost Dejima, bij Nagasaki. Japan is in die jaren (1799) een zeer gesloten land: buitenlanders komen er niet in en Japanners komen er niet uit. Alleen degenen die via Dejima handel drijven, komen in contact met buitenlanders. En dan alleen nog maar onder het zeer waakzame oog van een handvol tolken. De Nederlanders hebben het alleenrecht op handel met Japan. Jacob moet een onderzoek uitvoeren naar de misstanden op deze handelspost: corruptie tiert er welig.
Al snel maakt hij kennis met een van de leerlingen van de vooruitstrevende Nederlandse arts op Dejima, de vroedvrouw Aibagawa Orito, en wordt verliefd op haar. Een liefde tussen een Nederlander en een Japanse is onder deze omstandigheden natuurlijk gedoemd te mislukken.
En als de vader van Orito sterft, wordt ze door haar stiefmoeder 'verkocht' aan een klooster. Hierdoor raakt ze buiten het bereik van Jacob. Een vroedvrouw in een klooster? Inderdaad, een vreemde zaak.
Ondertussen loeren de Engelsen op de lucratieve handelspost. En blijkt de corruptie voor Jacob verstrekkende gevolgen te hebben.

Zo verrassend en overweldigend als Cloud Atlas is het niet, deze jongste David Mitchell, maar ik geef The thousand autumns of Jacob de Zoet toch een zeer welverdiende vier sterren.

Stieg Larsson - De vrouw die met vuur speelde

Nadat ik in februari deel 1 van de Millennium-triogie las, kocht ik direct deel 2. Omdat ik wist dat ik die Larssons in racetempo moet kunnen lezen, bewaarde ik dit boek tot in de zomervakantie.

Het is weer even meeslepend als deel I, Salander en Blomkvist doen weer hun inmiddels bekende ding. Alleen is Salander nu niet alleen de onderzoekster maar ook een van de direct betrokkenen in een smerig zaakje. Dat maakt haar tot een verdachte voor en onderwerp van heksenjacht door de Gansche Natie. Een heksenjacht naar aanleiding van de moord op een collega van Blomkvist.

Weer heeft Larsson een absolute pageturner afgeleverd, maar waar deel 1 een fijn afgerond geheel was, eindigt De vrouw die met vuur speelde met een cliffhanger van jewelste. Dus ik vrees dat ik deel III ook binnenkort zal moeten lezen :-)

Kazuo Ishiguro - De Troostelozen

Door de naam van de auteur ging ik ervan uit dat het een Japanner was, en kocht het boek dus in het Nederlands. Blijkt dat het een Brit is! Een fijne confrontatie met mn eigen vooroordelen... Nee, nazoeken in de Wikipedia geeft me gelukkig deels gelijk! *veegt zich opgelucht het voorhoofd af*. Maar goed, ik had De Troostelozen dus wel gewoon als The Unconsoled kunnen lezen...

Wat een maf boek is dit! Eerst maar eens een indruk van het verhaal, niet meer dan een indruk hoor want het is zo complex dat het amper na te vertellen is.

De wereldberoemde pianist Ryder komt aan het begin van het boek aan in een verder niet nader omschreven en zeer waarschijnlijk imaginaire Midden-Europese stad aan. Hij zal daar een paar dagen later een lezing houden en een optreden verzorgen tijdens een speciale avond. Dit is hij overigens vergeten: Ryder heeft geen idee waarom hij in deze stad is! En ook dat hij in de dagen naar dit optreden toe een flink aantal verplichtingen is aangegaan weet hij niet (meer). Dus wordt hij van hot naar her geleefd. En stelt hij steeds mensen teleur doordat hij niet (meer) weet dat hij een afspraak met hen heeft.

'... en ik kan u wel vertellen, meneer, dat die mensen, die gewone dames en heren, dat ze u heel dankbaar zijn, enorm dankbaar dat u zich bereid verklaard hebt hen persoonlijk te ontmoeten. En dat u, meneer Ryder, beseft hoe belangrijk het is om uit hun mond te horen wat ze hebben doorgemaakt.' Ik keek hem steng aan. 'Meneer Hoffman, er is blijkbaar sprake van een misverstand. Ik moet nu meteen twee uur kunnen repeteren. Twee uren van complete afzondering.'

Ook wordt er van alle kanten aan hem getrokken: iedereen die hij ontmoet lijkt wel wat van hem te willen! Wat een druk, daar moet je wel gestrest van raken! Dat gebeurt dan ook. Tegelijkertijd vindt Ryder het allemaal doodgewoon: hij is immers dé autoriteit waar iedereen terecht naar luistert! Maar: hoe meer hij van zichzelf overtuigd is, hoe minder er naar hem geluisterd wordt.

'Meneer Ryder, ik heb nog eens goed nagedacht. Het zou kunnen dat ik te hoog grijp, maar ik denk toch dat ik dat werk van Kazan moet proberen. Ik weet nog wat u me eerder aanraadde: gewoon vasthouden aan wat ik heb ingestudeerd. Maar ik heb er echt goed over nagedacht (...).'

Naast deze druk is de omgeving waarin zich het een en ander afspeelt heel bijzonder: soms moet Ryder zich van het ene gebouw naar het andere begeven en is hij tijden per auto onderweg, terwijl hij dan op de terugweg gewoon binnendoor blijkt te kunnen lopen. Ook komt hij mensen uit zijn verleden tegen, en voorwerpen. En blijkt hij een vrouw en een (stief?)zoontje te hebben in deze stad. Steeds is er eerst de verbijstering, die eigenlijk steeds naadloos overgaat in acceptatie, of sterker, in een volkomen logisch vinden.

'Ik loop wel met u terug.' 'Teruglopen?' (...) Even bleven zijn woorden me een raadsel. Toen keek ik langs de trossen staande en zittende genodigden, (...) en opeens realiseerde ik me dat we ons bevonden in het atrium van het hotel.

Het gebouw was echter heel anders dan ik me herinnerde, en al gauw bevonden we ons in een lange gelambriseerde gang die me totaal onbekend voorkwam.

De gedrongen man, zo realiseerde ik me toen, was Jonathan Parkhurst, die ik in mijn studententijd in Engeland redelijk goed gekend had.

Bijzonder is dat Ryder vaak met personen die hij heeft gesproken 'mee kan reizen' en zodoende weet wat hen gebeurt of gebeurd is. En tegelijkertijd spreken mensen soms over hem alsof ze totaal niet doorhebben dat hij erbij is.

..., kreeg ik het idee dat ondanks al zijn beroepsmatige ijver, ondanks zijn oprechte wens om het mij naar de zin te maken, een bepaalde kwestie die hem de hele dag al had beziggehouden weer voor in zijn gedachten had genesteld. Hij was zich, anders gezegd, wederom zorgen aan het maken over zin dochter en haar zoontje.

'Dus telkens "geweldig" brullen als je afdrukt. Steeds maar roepen. Gewoon zijn ego blijven strelen. (...) Je weet het nu. Geen stommiteiten alsjeblieft. Denk erom dat het een lichtgeraakte rotzak is.' 'Ik begrijp het' (...) De beide mannen knikten tegen klaar. Toen haalde de journalist diep adem, sloeg zijn handen tegen elkaar en draaide zich naar mij toe, waarbij hij plotseling leek op te monteren.

De mensen van deze stad hebben een groot geloof in de heilzame werking van muziek. Dat moet alle (sociale) problemen oplossen die de stad in hun macht houden. Welke problemen dat precies zijn, wordt niet duidelijk. Wel dat er al meerdere keren geprobeerd is oplossingen te vinden in steeds weer een compleet nieuw muzikaal 'geloofssysteem'.
Ryder is trouwens een bijzonder onaangenaam mens: wat een sociaal zwakke hork. Zo loopt hij zomaar uit gesprekken weg, kapt mensen ongelofelijk bot af. Laat zijn vrouw Sophie en zoontje meerdere malen zomaar in de steek. Sowieso komen er nogal wat horken voor in het boek; het lijkt wel alsof het een standaardreactie is om je af te wenden als een 'geliefd' persoon pijn of verdriet heeft. Om zomaar in woede te ontsteken en blind verwijten naar iemands hoofd te slingeren.

Ik zag dat de hotelmanager me met een zelfvoldaan gezicht aankeek, wachtend tot ik mijn goedkeuring over het geheel zou uitspreken. Maar op dat moment werd ik door zo'n hunkering naar koffie bevangen dat ik me zonder meer afwendde en naar de dichtstbijzijnde bar liep.

Hoe dan ook, rond dat moment hield ik op hem te volgend doordat zijn opmerking over mijn gebrek aan tijd me opeens had doen bedenken dat Boris in dat cafeetje op me zat te wachten. Er was, zo besefte ik, geruime tijd verstreken sinds ik hem daar achtergelaten had.

Niettemin klonk zijn stem enigszins geëmotioneerd en ik voelde een sterke neiging om een arm om hem heen te slaan en hem te troosten. Maar toen zag ik Sophies schouders op en neer gaan en herinnerde ik me mijn boosheid jegens haar.

Het deed me een beetje aan een nachtmerrie denken: je loopt van het ene gebouw naar het andere, die dan weer wel en dan weer niet met elkaar verbonden zijn, je komt de ene bekende van vroeger tegen na de andere bekende van pas geleden en allemaal willen ze wat van je. Je voelt die druk continu. Ik heb daar onvoldoende verstand van, maar volgens mij zou je het boek een moderne variant van een magisch realistische roman kunnen noemen.

Conclusie: mooi en tegelijk enorm bevreemdend en stiekempjes hilarisch boek. Of ik het zomaar blind iemand aan zou raden? Daarvoor is het te maf en te dik (580 pagina's).

Trivia:
Ryder heeft iets met (Nederlands) voetbal:
1. "Drie paren broers hadden samen in de finale van een wereldkampioenschap gespeeld, had hij gezegd. Of ik me die kon herinneren. (...) Het ergerlijke was dat ik me in de loop der jaren soms alle drie de paren broers had weten te herinneren maar op andere momenten één van de koppels bleek te zijn vergeten. (...) Ik herinnerde me dat de gebroeders Charlton in 1966 in het Engels elftal de finale hadden gespeeld, en de gebroeders van de Kerkhof in het Nederlands elftal in 1978." (De derde kan hij zich niet herinneren. Wie biedt? :-)
2. De componisten die genoemd worden, zijn voor wat de klassieke muziek betreft echt bestaan hebben, maar voor wat betreft de hedendaagse componisten (Mullery, Kazan) door Ishiguro bedacht zijn.
3. Ishiguro schreef ook The Remains of the Day, dat prachtig verfilmd is met Anthony Hopkins als butler en Emma Thompson als huishoudster.

En tot slot nog een opmerking onder een

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Het grappigste was eigenlijk nog wel dat de hele toespraak en het optreden waar het hele bezoek op gericht is, uiteindelijk niet doorgaan. En Ryder vertrekt naar zijn volgende missie in Helsinki. Hoe het hem daar zal vergaan, laat zich raden.

John Irving - Last night in Twisted River

Het meest recente boek van John Irving is weer een Echte Irving. Een boek van een meesterverteller met alle ingredienten die een Irvingroman behoort te hebben: New Hampshire, beren, bijzondere mensen waaraan een stevig steekje los is en die bizarre dingen overkomen of waaraan een stevig steekje los is door de dingen die ze overkomen. En toch kan ik er niet laaiend over zijn.

Het verhaal
De jonge Daniel Baciagalupo woont met zijn vader in een houthakkerskamp Twisted River ergens in New Hampshire. Het leven is er ongelofelijk zwaar. Zo is de voet van de vader van Daniel verbrijzeld bij een ongeval, waardoor hij niet meer als houthakker kan werken; hij is de kok van het kamp geworden. De moeder van Daniel is verdronken in de rivier waarover de vers gehakte boomstammen vervoerd worden. Aan het begin van de roman vindt ook de jonge Canadees Angel de dood doordat hij niet snel genoeg over de boomstammen 'loopt'.
Als Danny 12 jaar is slaat hij door een misverstand de geliefde van de lokale sheriff de hersens in. Uit angst voor deze zeer gewelddadige politieman vluchten Danny en zijn vader Dominic. Maar liefst 45 jaar daarna staat hun leven nog immer in het teken van het ontlopen van de wraak van constable Carl. Steeds weer weet die hen te vinden en kunnen zij zich net op tijd het vege lijf redden. Dit doordat hun vriend Ketchum, een beerachtige houthakker die in Twisted River achterblijft, hen tipt.
Danny vestigt zich als schrijver en wordt onder de schuilnaam Danny Angel (inderdaad, de naam van de jonge Canadees) buitengewoon rijk en beroemd, terwijl zijn vader zich in elke volgende plaats waar zij zich vestigen een nieuwe geliefde en plekje in een goede lokale restaurantkeuken aanmeet.
Het leven van Danny gaat niet over rozen. Zo wordt hij jong alleenstaand vader, overigens doordat zijn vrouw Katie bedenkt dat ze een missie heeft om jonge mannen te redden van Vietnam door hen kinderen te geven en ze dan alleen met de kinderen te laten waardoor ze niet opgeroepen kunnen worden voor militaire dienst.
Het zoontje Joe is natuurlijk het kind van de rekening en komt dan ook ellendig aan zijn eind, op een Echte Irving-Manier. En hij niet alleen. Alle personages die dood gaan vinden hun eind op een buitengewone manier, zoals het Irving betaamt.

Waarom kon ik nou niet zo enthousiast zijn? Met name doordat het enorm lang duurt voor het verhaal op gang komt: zeker 100 pagina's. En ook daarna gebeurt er, ondanks de steeds aanwezige dreiging van ontdekking door Carl, enorm weinig. Nou is dat op zich niet zo erg, maar 550 pagina's met weinig is wel erg veel.
Bovendien konden de hoofdpersonen, met uitzondering van Ketchum en later nog even Sixpack Pam, mij onvoldoende boeien. Aardig om te lezen hoe het schrijven van een roman voor Danny (alter ego van Irving, uiteraard) gaat, aardig om te lezen over de verschillende keukens waar Dominic werkt, maar figuren met echte diepte worden ze geen van beiden. Eigenlijk geen enkel personage komt echt uit de verf.

Ergo: met plezier gelezen maar zeker geen Irving-meesterwerk van het kaliber van The cider house rules of A prayer for Owen Meany.

Haruki Murakami - Blinde wilg, slapende vrouw

Normaal gesproken vind je hier een redelijk kort verslag van een door mij gelezen boek. Deze keer echter las ik niet alleen, maar samen met Gnoe, die overigens een meer dan lezenswaardig blog bijhoudt (niet alleen over boeken). We spraken, mailden en twitterden heel wat over deze Murakami verhalenbundel en besloten daarom uiteindelijk om er dan ook maar een gezamenlijke boekbespreking van te maken. Omdat zij altijd in het Engels blogt, waag ik me daar voor de verandering ook eens aan. Enjoy!

Why did you read Blind Willow, Sleeping Woman?
Elsje: Well, ever since I discovered Murakami, two years ago, I have been wanting to read his whole oeuvre. Not many authors have invoked this type of avidity in me, that's for sure. And reading more only made it worse. So, this was my 10th Murakami... In addition, this was the most recent book published in Dutch (or any other language, for that matter). Last but not least, Gnoe, also a true Murakami-addict, was looking for someone to read along with.
Gnoe: My reason for picking up Blind Willow, Sleeping Woman is quite similar. Shortly after reading my first (and long-time favorite) Murakami The Wind-up Bird Chronicle in 2004, I decided to read all books by the master. Up until now I've read most of his novels, but I kept postponing 'BWSW' because I'm not really a short-story-grrl. A buddy read with Elsje was exactly what I needed! And it didn't hurt either that March was Murakami Month at In Spring it is the Dawn ;)

What did I you expect?
Elsje: After nine Murakami's I pretty much knew what to expect: a little supernatural, complicated relationships, unobtainable love, desperate searches for lost loves, death by freak accidents and suicides, music and food. I always seem to like the Murakami novels better than his short stories: Murakami needs to elaborate to be able to hold my attention on his train of thoughts. So my expectations were not skyhigh.
Gnoe: Not being a fan of short stories I expected to be a little frustrated ;) Just getting into a story and then... oops! -- The End. Hate that. Of course I hoped Murakami would surprise me with some enchanting writing... But I'd already read After the Quake (twice) and it didn't impress me. Only Super-Frog Saves Tokyo lingers in my mind because it was weirdly sympathetic (or sympathetically weird).

Did Blind Willow, Sleeping Woman live up to your expectations?
Elsje: Absolutely, and more than that. I have to say that some of his most beautiful short stories can be found in this volume!
Gnoe: Well, having such low expectations Murakami could hardly disappoint. And indeed, I loved Blind Willow, Sleeping Woman! But it's not just because of my anticipations. The stories are wonderful: little gems that are not too short at all. Of course I couldn't (nor shouldn't) read them in one sitting, so I had a great time savoring Murakami's fantasies. Each had that magical touch of the master: lovely language and amazing atmosphere.

What was your favorite story?
Elsje: That one is hard to answer... Browsing the book to make a choice, I find myself absorbed anew... Impossible to choose just one. I believe my favorite stories are, in chronological order :-):
- Birthday Girl in which a girl experiences a very strange encounter on the evening of her twentieth birthday
- The Mirror in which a man finds himself looking at himself in a mirror. Creepy story!
- The Seventh Man in which a man tells a group of people how, when he was a boy, an enormous wave took the life of his best friend. The man felt guilty for years because he had not tried to save him.
- The Year of Spaghetti. A man obsessively cooks spaghetti. A whole year of loneliness. Interrupted only by his own thoughts. And then: a telephone call.
- Toni Takitani: a beautiful story about a man, the son of a jazzmusician, who looses his spendthrift wife in a car accident. The clothes she leaves behind form the basis of a strange advertisement: Toni pays a girl to wear his wife's dresses, so that he can get used to her being dead.
- The Ice Man: a girl falls in love with, indeed, an iceman. Heartbreaking story!


This image refers to one of the stories not mentioned above: Dabchick

- Where I'm Likely to Find It describes the search for a lost husband. And when I say lost, I mean lost: he disappeared in between floors, going from the apartment of his wife to that of his mother in law.
- The Kidney-Shaped Stone That Moves Every Day tells the story of a writer who has been told by his father that every man is granted only three true loves. Waiting for that love he is afraid to commit. When he meets Kyrie, he is stuck in one of his stories, a story about a kidneyshaped stone.
Gnoe: I just can't choose one favorite story either... I liked many of them, but two really stand out (both already mentioned by Elsje): The Seventh Man and The Ice Man. Hm. There's a striking similarity between those titles, what does that say about me?! LOL

Why did it become a favorite?
Elsje: These stories are truly wonderful: they harbor all the Murakami ingredients, and, moreover, are complete stories. That which I found lacking in short story volumes I read earlier - elaboration - was more than sufficient in these stories. I was mesmerized by especially The Mirror, The Ice Man, Where I'm Likely to Find It and The Kidney-Shaped Stone.
Gnoe: Explaining why I rather like a story is always the hard part, but I'll try to make sense. Beware of SPOILERS though! Elsje already gave a brief summary of the narratives in relation to previous question so I'll just skip to my thoughts on The Seventh Man. It brings to mind early school camps & scouting outings, where the -- older -- supervisors (often teenagers or in their early twenties -- like I said: old ;) told scary stories in the evening. The confession of The Seventh Man gives me the chills, but rings true. It's really heartbreaking, but heartwarming at the same time. I could imagine finding myself in his shoes: shock-reflexes triggering self-preservation but being paralyzed to the point where you can't warn your ignorant friend for the approaching killer wave. I understood his feelings of guilt although we all very well know he cannot be held responsible. The image of the little boy swallowed by the sea is equally grim and beautiful at the same time. That scene is so vivid, it will stay with me forever. And I just listened to the seventh man telling his story -- imagine what's before his mind's eye...
The Ice Man is just a beautiful love story: romantic and tragic at once, the way it should. In fiction I mean, 'cause in real life we'd like to live happily ever after ;) What I admire about this story is that I completely and totally believed in the existence of such a creature as an ice man -- and in our protagonist's unconditional love for him.
Fun fact: In his introduction Haruki Murakami says about these stories: Ice Man, by the way, is based on a dream my wife had, while The Seventh Man is based on an idea that came to me when I was into surfing and was gazing out at the waves".

Explanation of the booktitle
Elsje: The title refers to the first story, in which one of the friends of the protagonist writes a poem about a blind willow, of which the pollen, when conveyed to the ear of a girl make her fall asleep.
Trivia: I found a video on YouTube by a band named Willow, called Blind which I don't believe inspired Murakami...
Gnoe: Well, there's nothing much to add to that, is there? Unless I could elaborate on how this title reflects the complete collection of short stories, but I don't have a clue ;) I would also like to muse a little on the meaning and importance of the poem -- but again I'm tongue-beaten. I just can't seem to put my finger on it; frustration finally setting in! ;) The story goes that the long, long roots of the blind willows go deep into the ground where there's complete darkness. (Darkness: No Good, right?) Then there's a medium -- those little flies -- that transfer the doomed pollen to innocent people. Nothing you can do about it: we all got that vulnerable spot (our ears). And then you fall asleep: lead a passive life (not living to the fullest). But what does it all mean? I'm stuck.
Anyway, the darkness reminds me of another Murakami novel: Dance Dance Dance, in which the Sheep Man (the medium between the darkness and the human world) tells the main character he has to dance to keep living. And there's a connection to After Dark of course, in which a girl falls into a deep sleep as well. But hey, book connections is a question further along!



Theme
Elsje: I really cannot think why Murakami specifically brought these stories together in this volume.
Gnoe: I don't believe there's an overall theme linking the stories in this collection either, except for some general elements that keep recurring in Murakami's books. I'll talk about that relating to next topic. Blind Willow, Sleeping Woman probably just consists of stories not previously published outside Japan.

Links with other Murakami stories/books
Elsje: Plenty links can be found. For instance
- Blind Willow reminded me of Norwegian Wood, in which the main character forms a kind of triangular friendship with a girl and a boy. The boy kills himself and the girl suffers as a result of that. In addition, the memory of the protagonist is jogged by a song he hears on a plane. In Blind Willow, a similar triangular friendship existed in the past, and entering the hospital with his cousin brings memories back about this friendship.
- Birthday Girl reminded me of A Wild Sheep Chase, probably because of the mysterious events in a hotel. Room 604... Is that the same room number?? No, the room number in A Wild Sheep Chase is 406… Remarkably similar, though!
- New York Mining Disaster stirred a faint memory of South of the Border. I think that is because the main character owns a bar.
- Man-Eating Cats: I believe Murakami used part of this story to construct Sputnik Sweetheart.
- Firefly: this story contains the same early morning ritual as Norwegian Wood. In addition, the roommate is again spic and span. I don't remember if in Norwegian Wood this roommate was a geography student, but I think he was...
- The brilliant pianoplayer in Hanalei Bay could be based on the same idea as Reiko in Norwegian Wood?
- The Kidney-Shaped Stone reminded me somewhat of Thailand, one of the stories in After the Quake.
Gnoe: First I'd like to say that I find it amazing how much Elsje remembers of those books! I guess my taking ages to read the complete works of Murakami has its downside... I was thinking more of book relations through recurring elements, like ears, food, storytelling, young people dying (early) / entering new life stages and (unrequited or lost) love. Of course there are many more but these come to mind thinking of Blind Willow. Elsje considered these her expectations! (I'm referring to her answer on our second question ;) A Murakami theme I actually missed in this book is the QUEST.
I'd like to highlight some of the elements because they seem important (or beautiful) in any way.
- Ear: you've already heard how ears play a special role in the title story. But it's not just the poem: the antagonist's cousin has a hearing problem that was caused by a baseball that hit his right ear as a child. Again an innocent victim hurt by external causes. And it wouldn't be a Murakami without a special earlobe; in Birthday Girl.
- Food: there's a disgusting story called Crabs (another vivid image I can't get out of my mind but I'll spare you that), which shows us a meaningful insight on the topic of food:

You know, eating's much more important than most people think. There comes a time in your life when you've just got to have something super-delicious. And when you're standing at that crossroads your whole life can change, depending on which you go into -- the good restaurant or the awful one. It's like -- do you fall on this side of the fence, or on the other side.


Yeah well, nice observation but it doesn't help us much, does it? ;)
Elsje: How about The Year of Spaghetti?!
Gnoe:
- Death (young people dying):

A man's death at twenty-eight is as sad as the winter rain.

(New York Mining Disaster). 
And a quote from Firefly:

Death is not the opposite of life, but a part of it.

(How zen!)
- Storytelling: plenty of storytellers in this book, but there's a special narrator in Chance Traveller. The story begins as follows:


The 'I' here, you should know, means me, Haruki Murakami, the author of the story. [..] The reason I've turned up here is that I thought it best to relate directly several so-called strange events that have happened to me. [..] Whenever I bring up these incidents, say, in a group discussion, I never get much of a reaction. Most people simply make some non-committal comment and it never goes anywhere. [..] At first I thought I was telling the story wrong, so one time I tried writing it down as an essay. I reckoned that if I did that, people would take it more seriously. But no one seemed to believe what I'd written. 'You've made that up, right?' I don't know how many times I've heard that. Since I'm a novelist people assume that anything I say or write must have an element of make-believe.

How mean ;) The author made me feel guilty for not believing his story! And it brought to mind that other book in which a (failed) writer appears with a familiar sounding name: Mr Hiraku Makimura in Dance Dance Dance!

Musical links
Elsje: A few suitable musical links to listen to while reading Chance Traveller: Star crossed lovers, Duke Ellington and Barbados, Charlie Parker. When you read New York Mining Disaster, please listen to New York Mining Disaster, The Bee Gees. Last but not least,
Firefly should be accompanied by: Dear heart, Henry Mancini
Gnoe: Thank you for the music!

Anything else to say?

Elsje: Mr. Gnoe kindly lent me a book on Murakami, written by his English translator Jay Rubin: Haruki Murakami and the music of words. I really recommend this book to Murakami-adepts. Rubin addresses some of the things Gnoe and I have commented on above, in addition, he touches a whole lot of things we seem to have missed. For instance, when answering question about links with other books, Gnoe confessed to feeling guilty for not believing one of the stories. Well, Gnoe, let me ease your guilt: according to Rubin, Murakami did make this story up after all!
Gnoe: There's something that keeps bothering me... It's probably supposed to, but I'd like to hear people's opinions anyway! Even though it can be considered a spoiler... What is the wish Birthday Girl made? I wanna know! Do you have any ideas?

Styling
Elsje: I love the way in which the Dutch translations have been styled. Always bicolored, with a tiny picture at the border between the two colors, signifying one of the main themes. The cover of Blind Willow, Sleeping Woman by Jerry Bauer, depicts the eyes and nose of, indeed, a sleeping woman.
Gnoe: I prefer my English copy to Elsjes's Dutch because it's more poetic, suitable to the stories. There's a Japanese woman sleeping underneath a persimmon branch. She lying on a soft, white underground -- obviously a mattress when you take a close look, but it evokes the image of snow. The woman is wearing a spring/summer dress or nightgown, so she has definitely been sleeping for quite some time! In Buddhism the persimmon stands for transformation. The picture is a combination of a modern photograph and a detail of the early nineteenth century painting Persimmon on Tree by Sakai Hoitsu. Yep, I like it ;) The book has a white background with lettering in silver, black and several reds -- colors that 'we' (Western people) associate with Japan. A subtle detail is that the author's name is embossed, not the title (as in the thriller genre).

Well, that's a long description of something you can largely see for yourself ;) But the combination of these colors on a white background is visible in the designs of other Murakami editions from the same publisher. Of course it's a smart move to make them look like a 'series' because what bibliophile wouldn't want to show of his collection of books by Murakami? It would be fun to compare several different Murakami 'series' someday!

Book details
Elsje: My volume is a first print, published by Uitgeverij Atlas in 2009. Translation into Dutch was executed by Elbrich Fennema. I am not sure wether she translated the stories directly from Japanese or from the English translation Gnoe read.
Gnoe: My paperback is a first print, published by Harvill Secker in 2006 (copyrighted 2005 by Haruki Murakami). The stories are variably translated from Japanese by Philip Gabriel and Jay Rubin; both seem to have done the job very well!

Gnoe: Hey Elsje, now that our buddy review is ready: let's make plans for a follow-up to see the Tony Takitani movie?!
Elsje: I think that would be an excellent idea! In addition, we could buddyread 1Q84 which appears in print next week… #hinthint

Elif Shafak - De heilige van de beginnende waanzin

Een mooi boek over de levens van een groep jonge mensen van verschillende afkomst in het Boston van rond de eeuwwisseling. Een boek over volwassen worden onder druk van familie, cultureel meegetorste normen en waarden. En dat in een vreemde omgeving.

Het verhaal
Drie jonge mannen, Omer, Abed en Piyu, afkomstig uit respectievelijk Turkije, Marokko en Spanje, delen een huis in Boston. De gebeurtenissen uit het boek beslaan een periode van ongeveer een jaar. Een jaar waarin hun levens fundamenteel op z'n kop worden gezet.

Voor Omer, de feitelijke hoofdpersoon uit het boek, is het leven een groot feest van ongelimiteerd koffie en alcohol zuipen, drugs, keiharde muziek en eindeloos neuken. Aan zijn promotieonderzoek, de reden dat hij naar de States is gekomen, doet hij weinig tot niets. Tot hij na een zuippartij waarbij hij bijna in coma raakt de manisch-depressieve Gail ontmoet. Voor haar valt hij als een blok en stort hij zich in een huwelijk met haar. Terwijl hij eigenlijk amper iets van haar weet.
Zo weet hij niet dat ze als Zarpandit geboren werd, zich daarna Gartheride noemde en bij elk van die namen een ander leven leidde. Ook had ze voordat ze met Omer een relatie aanging een lesbische relatie met de toen feministische strijdster Debra Ellen Thompson (die alleen met haar hele naam aangesproken wil worden), heeft ze lange tijd alleen bananen en chocola gegeten. En die nu een chocoladewinkeltje heeft waar ze de meest rare vormpjes verkoopt (bijvoorbeeld afbeeldingen in chocola van de zwerfster die daar altijd voor de deur rond hangt). Ook bij Omer zijn de nodige rafelrandjes. Zo heeft hij bijvo
rbeeld de gewoonte om de tijd die de dingen die hij doet kosten uit te drukken in hoe vaak bepaalde nummers gedraaid kunnen worden.

"De tijd tussen zijn eerste verzoek om extra koffie en het tweede moest vier minuten en tien seconden zijn geweest, want dat was precies de lengte van 'Made of Stone' van The Stone Roses. En nadat de stewardess had gegrapt dat ze hem beter de hele kan koffie kon geven, had hij twee keer zo lang nodig gehad om zijn woede te laten zakken als de lengte van 'Save Me from My Hand' van Barry Adamson."

Abed, die zijn vriendinnetje in Marokko heeft achtergelaten en alleen maar kan hopen dat zij op hem wacht en die tegelijkertijd eigenlijk doodsbang is om voor zichzelf toe te geven dat hij op oudere vrouwen valt. En dan is er nog Piyu, de smetvrezige tandarts in opleiding met een fobie voor scherpe voorwerpen, die zo bang is zijn vriendinnetje Alegre teleur te stellen dat zij denkt dat het aan haar ligt. Alegre, de Mexicaanse, gesmoord aan de boezem van haar tantes (las Tias), die fabeltastisch kan koken, maar zelf boulimia-patient is.

Genoeg problemen om een loodzwaar verhaal neer te zetten, zou je zo zeggen. Maar Shafak maakt er een juist een bijna vrolijk troepie van. Door de hilarische manier waarop ze beschrijft hoe Omer door Abed en Piyu in huis genomen wordt of hoe de jongens met hun hond Arroz omgaan.

Bijna, want al die zware verhalen kunnen gewoon niet naar een happy ending toe gaan. En dat voel je vanaf het allereerste moment.