Posts tonen met het label recensieboek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label recensieboek. Alle posts tonen
donderdag 2 augustus 2012
Lucretia Grindle - Villa Triste
Ik had ingetekend op Villa Triste van de Amerikaanse schrijfster Lucretia Grindle. Het werd aangeprezen als het ideale vakantieboek. Nu hangt dat er natuurlijk erg vanaf wat voor boeken je graag tijdens vakantie leest maar dat terzijde :-)
Het verhaal
Het verhaal speelt zich afwisselend af in het Florence van 1943-1945 en het najaar van 2006, waardoor de invloed van het verleden op het heden moet worden aangetoond.
Zomer 1943. De fascisten van Mussolini zijn verdreven, het wachten is op de geallieerden. Denkt men. Want met een uiterste krachtsinspanning weten de fascisten, geholpen door de Duitsers, Florence weer in te nemen. Twee zusjes, Caterina en Isabella Commaccio, staan compleet verschillend in het leven. Waar verpleegster Caterina zich het liefst afzijdig houdt en zich opmaakt voor haar aanstaande bruiloft, heeft Isabella zich bij het verzet aangesloten. Zij is fervent bergsporter en wil op onderduikers weg helpen komen door hen door de bergen heen te loodsen. Om door de barricades om de stad heen te komen, vraagt ze haar zusje te helpen. Zo raken ze verzeild in een voor iedereen levensgevaarlijke situatie.
Zestig jaar later moet inspecteur Pallioti (herhaaldelijk "de knapste politieman van Italië en zelfs Europa genoemd, wie zou die vertolken in een verfilming?) de moord op een toenmalige verzetsheld oplossen. Bij zijn onderzoek stuit hij op het dagboek van Caterina. En langzamerhand blijkt hoe de moord op deze Giovanni Trantemento een "logisch" gevolg is van de gebeurtenissen zoveel jaren eerder.
Al vond het eerste deel, waarin Caterina en Isabella geïntroduceerd worden wel erg lang (want o, o, wat ergerde ik me aan de domme-wichterigheid van Caterina, die vond ik weinig geloofwaardig neergezet!) en uitermate traag, naarmate het boek vordert wordt het tempo van het verhaal voldoende opgevoerd om aangehaakt te blijven. Het wordt nooit een pageturner, maar als lekker lui vakantieboek waarbij het niet erg is om wat weg te soezen in de zomerzon kan het prima dienst doen.
zaterdag 5 mei 2012
Lindsay Faye - De goden van Gotham

Het verhaal
New York, 1845. De jonge stad is een fractie van de huidige omvang, maar heeft al een aantal flinke problemen.
Aan het begin van het boek raakt de hoofdpersoon, Timothy Wilde, verminkt door een brand die een groot deel van de wijk waar hij woont en werkt in de as legt: weg zijn zijn huis en bron van inkomsten! En tot overmaat van ramp raakt hij ook zijn grote liefde kwijt, want zeg nou eerlijk, kun je van een domineesdochter verwachten dat zij haar hart zal geven aan een verminkte?
Als zijn broer Valentine, die aan alles verslaafd is dat er maar in omloop is (drank, allerlei soorten drugs, seks), voor hen beiden een baantje ritselt bij de zojuist opgerichte politiemacht, grijpt Timothy die kans met frisse tegenzin aan. New York is in zijn ogen helemaal niet klaar voor een politiemacht.
Het doel van het installeren van een politiemacht is het voorkomen van criminaliteit, niet zozeer het oplossen van begane misdaden. Maar dan wordt er in de wijk van Timothy het lijk gevonden van een jongetje, een kindprostitueetje, en kruist een ander kindprostitueetje, gedrenkt in bloed, zijn pad. Dat is het begin van de jacht op een seriemoordenaar. Een seriemoordenaar die het voorzien heeft op kindprostiuees. En zich afficheert als de God van Gotham (de wijk waar het verhaal zich afspeelt). Timothy ontpopt zich tot de eerste Amerikaanse rechercheur, een rol die hem op het lijf geschreven blijkt.
Terwijl Timothy de onderwereld van New York op de korrel neemt, nemen de anti-Ierse sentimenten die in de stad sluimeren, gevaarlijke vormen aan. Wat als de seriemoordenaar een religieuze fanaticus zou blijken te zijn? Dat zou hetzelfde effect hebben als een vonk bij een vat buskruit...
Wat vond ik ervan?
Het is een boek waar veel in zit. Een lekker vlot geschreven en spannend verhaal, gebaseerd op overduidelijk goed onderzochte historische gegevens. Daarnaast zit er de nodige maatschappijkritiek op zowel de maatschappij van toen maar ook op die van nu in: de situatie rond de Ierse immigranten deed me denken aan hoe er heden ten dage over moslims gedacht wordt. Zonder politiek correct te worden laat Faye vooral zien wat de consequenties zijn van de xenofobie die sommige New Yorkers in hun greep houdt. En hoe gemakkelijk populisme om zich heen grijpt. Ze doet dat op een slimme manier: door elk hoofdstuk te beginnen met een citaat uit liederen, een krant, een boek waarin het Ierse/katholieke gevaar beschreven wordt, en waarin de Ierse bevolkingsgroep consequent de "Paapse horde" genoemd wordt. Je ziet dat de inwoners van New York jarenlang steeds voor ogen wordt gehouden dat katholicisme iets vreselijks is: natuurlijk ga je het dan geloven. Ook gebruikt ze het slim in het verhaal, door de rechtlijnige Timothy, voor wie rechtvaardigheid een way of life is, en die dan ook verbaasd en verontwaardigd reageert als dat voor anderen (bijvoorbeeld zijn broer) niet zo blijkt te werken.
Overigens is het boek mede uitstekend vertaald door Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap. Een knap staaltje werk want de onderwereldfiguren spreken een raar taaltje, Flash. Slim gevonden van de vertaalsters om daar het Nederlandse equivalente 'boeventaal' voor te gebruiken: vertaald met behulp van twee historische woordenboeken over dat taaltje. En erg prettig dat ze achterin het boek een verklarende woordenlijst hebben opgenomen (anders kun je lang raden naar wat 'nifteren' betekent :-) )
Van mij krijgt dit lekkere boek vier sterren.
zondag 12 februari 2012
Pius Alibek - Op drift

Ik had me opgeworpen om voor "Op drift" van Pius Alibek een recensie te schrijven door de tekst van de blurb, die meldt:
"Een kindertijd in het Irak van de jaren vijftig die lijkt op een oosters sprookje. (...) Tijdens een studiereis in Londen wordt hij verliefd op een Catalaans meisje (...) Maar het zijn de wonderen en de verschrikkingen van de woestijn die hij tijdens zijn militaire diensttijd leer kennen, die hem werkelijk maken tot de man die hij is."
"Een verrassend succes in Catalonië, waar Op drift wekenlang op nummer 1 van de bestsellerlijsten stond." "Een onwaarschijnlijk, maar waargebeurd verhaal waar de vitaliteit en levenslust van afspatten."
Een levenslustig boek waarin een waargebeurd oosters sprookje en Catalonië elkaar ontmoeten, dat vormde voor mij een absolute aanbeveling!
Het verhaal
De ik-persoon wordt in 1955 in het noorden van Irak geboren. Hij is een Aramees, een christen. Als Pius nog erg klein is, moet zijn familie hun huis en haard verlaten. Ze vestigen zich in het zuiden van het land. Daar gaat Pius naar een seminarie-school. Het is een jochie dat sterk gedreven wordt door zijn geloof, tot de pubertijd haar intrede doet. Maar ja, in een streng gelovig land is er voor een puber niet veel te halen. Pius geeft zijn aspiraties om priester te worden op en gaat in plaats daarvan Engels studeren. Tijdens een studiereis naar Londen kan hij zich eindelijk uitleven als hij een leuke en vrijgevochten Catalaanse ontmoet. Als Pius terug keert naar Irak, moet hij het leger in. Waar soldaten die geen lid zijn van de islamitische Ba'athpartij van Saddam Hoessein op de akeligste plaatsen worden neergezet. Net als hij afzwaait en eindelijk naar Spanje zal gaan, breekt de oorlog met Iran uit.
Werden mijn hoge verwachtingen bewaarheid? Helaas niet. Ik vond "Op drift" best leesbaar, ondanks de vrij simpele taal die Alibek bezigt, daar niet van hoor, maar zou hier nooit een bestseller in hebben gezien. Zeker in het begin hangt het boek als los zand aan elkaar. Herinnering zus volgt herinnering zo op, zonder duidelijke rode draad of reden waarom sommige personen zo uitgebreid aan bod komen. En besteedt Alibek wel erg veel woorden aan het toelichten van de politieke situatie van Irak, vliegt hij heen en weer tussen het hier en nu en het daar en toen. Later in het boek, eigenlijk vanaf het moment dat de hoofdpersoon in Londen gaat studeren, wordt het geheel samenhangender. Maar dan ben je dus al wel 180 pagina's onderweg...
Ergo: drie sterren.
zondag 11 september 2011
Bart Vercauteren - Het graf van de voddenraper - Mortsels requiem

Vlak voor zijn 65e verjaardag delft grafdelver René zijn allerlaatste graf. Hoe toepasselijk dat dit het graf is van de voddenraper, wiens zoon Gert hem zo doet denken aan zijn zoontje Bertje die in 1943 op 2-jarige leeftijd omkwam bij een bombardement op Mortsel, een wijk in Antwerpen. Na dit bombardement is René niet alleen zijn zoontje kwijt, maar ook zijn werk als bakkersknecht bij zijn schoonvader. En zijn vrouw Joke, die toch al mentaal instabiel was en die het verlies niet verwerken kan. Zij moet opgenomen worden.
In de dagen na het bombardement werkt René als een bezetene om alle graven te delven die nodig zijn om de mensen die omkwamen bij het bombardement te kunnen begraven. En graven delven blijft hij daarna ook doen.
René knoopt een praatje aan met Gert en komt zo heel wat te weten over het leven van de voddenraper: een man die na de oorlog de draad wel wist op te pakken, terwijl René bleef steken in het delven van graven. Dan blijkt dat de twee elkaar al kenden: de grafdelver verkocht zijn door het bombardement gehavende huis aan de voddenraper. Hun lot blijft met elkaar verbonden, ook in de de dood.
Een paar quotes:
En hoe leg je uit dat sommigen, zoals ik, te laf zijn voor het leven? Ik heb aan het graf van Bert en Joke gevochten tegen het bevriezen van de beelden. Ik heb de dood niet in de ogen durven te kijken, en, jaar na jaar, heb ik ze in gedachten ouder laten worden. Het is me op den duur niet meer gelukt. De dood uitdagen blijft nooit ongestraft.
----------------------------------------------
Bertje, ik heb met je geleefd zonder je echt te kennen. Je bent als een keitje uit een stapel stenen gelicht, en alles is dooreen gerold. En precies zo heb jij je rol gespeeld.
----------------------------------------------
Tenslotte hebben we het verleden alleen in bruikleen van de toekomst.
Wat een pareltje, zo voorzichtig en omzichtig beschreven. Schuchter steeds even dieper rakend aan de kern. Zoals je omgaat met door rampspoed getroffenen. Ontroerend.
Abonneren op:
Posts (Atom)
