Carol Shields - De republiek der liefde

Het verhaal
Tom, presentator van een nachtradioprogramma, is net voor de derde keer gescheiden en probeert zijn leven weer op orde te krijgen. Hilarische beschrijvingen van de 'Newly Singles Club' waar hij naartoe gaat. Natuurlijk komt, volgens zijn omgeving, het probleem van zijn mislukte huwelijken, uit zijn verleden: hij is als proefkonijn op een huishoudschool (baby-verzorging) gebruikt en heeft dus 27 moeders.

Fay, onderzoekster van meerminnen in een folkoristisch centrum, is ook net weer alleen, haar derde relatie is op de klippen gelopen. Bij haar wordt de schuld op het o-zo-gelukkige huwelijk van haar ouders geschoven. Waarom lukt het haar maar niet om zo'n perfecte relatie op te bouwen?

Halverwege het boek ontmoeten Tom en Fay elkaar: inslaande bliksem. Zullen ze het samen redden? Kanhet wel, een 'simpele' presentator en een geleerde? Klinkt als een doorsnee-keukenromannetje. Maar niets is minder waar. Het is allemaal fantastisch uitgewerkt. Zo lopen de verhalen los maar parallel tot precies de helft van het boek, tot de eerste ontmoeting van Fay en Tom. Daarna worden hun levens verweven, maar blijft de structuur van de roman overeind door telkens vanuit Fay en daarna vanuit Tom te vertellen wat er gebeurt.

Het is een echte Shields, over gewone mensen: Met hun gewone problemen (rotweer, bus die te laat komt, werk, de lege vrijdagavonden als je net uit elkaar bent, de lieve vrienden die je dan ineens en masse uitnodigen om toch maar vooral langs te komen, en dat je dat dan ook doet omdat je anders alleen in dat huis lege bent). Met hun bijzondere hobby's (zoals Shields ook vaker gebruikt): de meerminnen van Fay, waaraan ze de meest waanzinnige theoriën ophangt (die ze bijna zelf gaat geloven) en het idiote gehang aan die Newly Singles Club van Tom.De ex-en en hun gewoonten waar je eerst zo dol op was, maar die je later gaat haten.Fay en Tom hebben wel een niet-doorsnee achtergrond: de doodknuffel-ouders van Fay met o zo veel ruimte voor hun kinderen (maar ondertussen!) en de klepzieke moeder van Tom (die bij elke vrouwennaam alweer een nieuwe echtgenote door de kerk ziet lopen).

Ik zal eerlijk toegeven, ik deed iets wat ik nooit doe! Vlak voor het einde moest ik gewoon even spieken hoe het afliep. Ik kon het niet langer houden: krijgen ze elkaar nou of niet? Voor degenen die dit lazen een weet, voor anderen een vraag! My lips are sealed :-)

Ja, dit was weer een heerlijk boek van Carol Shields!

Rascha Peper - Wie scheep gaat

Naast Bernlef las ik deze week EIndelijk Rascha Peper uit. Wie scheep gaat, heet haar meest recente roman.

Wie scheep gaat, moet varen, zo luidt het gezegde eigenlijk. Met andere woorden: als je ergens aan begint, kun je niet zonder meer stoppen. Dat klopt wel heel letterlijk voor Hanna, die met het scheepje waarop ze een pleziertochtje met haar Kaapverdiaanse minnaar maakt, vergaat voor de Afrikaanse kust. En in de minder letterlijke zin voor de mensen om Hanna heen:
- Haar gewezen partner, Gerard, de wat weltfremde onderzoeker die voor een grootscheeps onderzoek naar oceaanstromingen duizenden eendjes over de wereldzeeën laat zwerven. Tussen de verschillende delen door, leven we met een aantal van de eendjes mee.
- Diens ooit beste vriend Robin, woor wie Hanna Gerard aan de kant zette, de diepzeeduiker, die zich ten doel heeft gesteld het lijk van Hanna uit het gezonken scheepje te bergen.
- Alphons LeCoultre, de vader van Hanna, de kleermaker in ruste, die het pakken maken maar niet kan laten. En die 's avonds alle door hem gekende gestorvenen groet voor hij gaat slapen.
- Het nichtje van Hanna, de puber Emma, die verliefd is op Robin, maar eigenlijk ook wel weet dat dat zinloos is. Met enorm truttige ouders.

Maar die 'vieze man', die huizen binnendringt om zich af te trekken in het schone ondergoed van de vrouwe des huizes, wat heeft die er nou allemaal mee te maken? Dat hij niet kan stoppen met deze gewoonte klopt wel met het spreekwoord, maar wat heeft hij met Hanna en haar familie te maken?

Ja, het was weer een mooi boek. Eigenlijk had ik wat meer tijd moeten maken en het dus niet in één ruk uit te lezen, maar ja: wie scheep gaat, moet varen!

J. Bernlef - Hersenschimmen

Dit stralende winterweekeinde las ik tussen de vele strandwandelingen langs de Walcherse kust Hersenschimmen van Bernlef. Wat een prachtig boekje! En hoe beklemmend! Gelukkig lag er geen sneeuw, anders had ik me denk ik erg geïdentificeerd met Maarten de Klein, de hoofdpersoon.

Ik was al direct geïntrigeerd door het motto:
'A touching dream to shich we all are lulled but wake from separately.'

Ik had dat opgevat als zijnde de droom van het idee dat je iemand goed kent als je er 40 jaar mee samenleeft. Hoe goed kennen Maarten en Vera elkaar nu eigenlijk? En dat hij niet dement wordt stond voor mij als een paal boven water, zo snel gaat dat toch niet. Maar wat is er dan wel aan de hand? Een virus of zo? Ik was dan ook wel een beetje teleurgesteld dat aan het einde van het boekje er noch licht op de oorzaak, noch een bevredigend herstel plaats vond. Bij thuiskomst las ik hierover op internet en begreep toen dat ik de oplossing daarvoor helemaal niet mocht verwachten!.

Ik las het boekje dus niet als een verhaal over dementie. Ik meer als een soort van tja... hoe moet ik het noemen... medische thriller??

Mooi uitgewerkt ook de taalverwarring. Eerste valt het Maarten helemaal niet op als er iemand Engels spreekt, hij en Vera blijven vaak nog uren Engels spreken als de gasten weg zijn. Daarna wordt het in de tekst vermeld dat het hem opvalt dat er Engels gesproken wordt en aan het einde worden de Engelse woorden ook in het Engels opgeschreven. En is het zelfs niet meer duidelijk of Maarten überhaupt begrijpt wat er bedoeld wordt.

Dat ik dit nou toch niet eerder gelezen heb, zonde, zonde, zonde!

Patricia Duncker - Hallucinating Foucault

Wat een werkelijk fantastisch boek!! Het gaf me een warm gevoel, ondanks het voor mij al heel snel duidelijke gebruik (misbruik?) van de student door de Germaniste, want Duncker schrijft al op p. 19: 'She was never affectionate. She never used any terms of endearment, never told me that she loved me, and never held my hand. When she took me to bed she kissed me as if there was some distance to be covered and she was intent on getting there without interference.'

Ik beperk mij nu verder tot het kort overtypen van mijn mooiste fragmenten, voor mijn eigen plezier en hopelijk ook dat van jullie :-).

'Writing a thesis is a lonely obsessive activity. You live inside your head, nowhere else.'
-------------
'It was the end of May, exam time for the undergraduates. We were all infected with exam paralysis as well as thesis paranoia.'
-------------
'As I stood before the largest of the triangles the shape began to make sense, hardened into the form of my promise to her. I was facing a prism that remained masked and simply reflected rather than refracted the light. I found myself at the base point of two interlocking triangles. It was then that I had the peculiar sensation that something was being shown to me, explained, but that I had as yet no way of breaking into the code, no means of understanding the blank, flat surfaces.'
-------------
'Hospitals are strange intermediary zones where sickness and health become ambiguous, relative states.'
-------------
'There are two kinds of loneliness, aren't there? There's the loneliness of absolute solitude - the physical fact of living alone, working alone, as I have always done. This need not be painful. (...) But there is another kind of loneliness which is terrible to endure. (...) And that is the loneliness of seeing a different world from that of the people around you. Their lives remain remote from yours. You can see the gulf and they can't. You live among them. They walk on earth. You walk on glass. They reassure themselves with conformity, with carefully constructed resemblances. You are masked, aware of your absolute difference.'
-------------
'Madness and passion have always been interchangeable. Throughout the entire western literary tradion. Madness is an abundance of existence. Madness is a way of asking difficult questions. (...) Maybe madness is the excess of possibility, petit. And writing is about reducing possibility to one idea, one book, one sentence, one word. Madness is a form of self-expression. It is the opposite of creativity.'

Helene Nolthenius - Een ladder op de aarde

Een beetje in de lappenmand, daar helpt een dagje op de bank met een dekentje, een kopje thee en dit boekje prima tegen. Onlangs was ik nog teleurgesteld in De afgewende stad, maar ben ik nu weer 'om'. Een mooi boekje! Het werd me gebookcrosst.

Op de grens tussen Middeleeuwen en Renaissance wordt Beatrice da Polenta, non uit Ravenna, door haar familie uit het klooster gehaald om te trouwen met Bartolo della Scala, oudste zoon van de heerser van Verona, Cane, oftewel de Wolfshond. Beatrice heeft de pest overleefd, en voelt zich zeer schuldig dat ze in haar doodsangst God, haar bruidegom, heeft verraden door hem te smeken haar te laten leven. Ze denkt dat ze, door in te stemmen met het huwelijk met Bartolo, boete kan doen voor dat vreselijke verraad. Van de ladder vanuit de hemel daalt ze echter niet tot op de aarde af, maar nog verder, tot in de hel, doordat ze verstrikt raakt in de hofintriges van Verona.

Wat zijn volders? Nolthenius heeft het over volders en looiers. Ik vermoed een beroep. Wie helpt mij?

Ruth Rendell - Adam and Eve and Pinch me

Het is een lekker boek, over mensen met obsessies: de één eet overmatig, de tweede juist weer niet, de derde is dwangmatig schoon en de vierde dwangmatig op zoek naar rijkdom. Nummer vijf op zoek naar carrière en nummer zes wil juist niets doen. Dat heeft Rendell maximaal uitgebuit en tot een heerlijk meeslepend verhaal gebakken.

Maar eerlijk gezegd vond ik het einde wel wat teleurstellend. In één pagina is ineens alles opgelost. Daar had Ruth voor mijn gevoel wel wat meer woorden aan mogen besteden.

Kinderboekenweek 2003

Wat ben ik toch weer heerlijk aan het genieten van de kinderboekenweek. De pret begon vorige woensdag toen ik met de kinderen naar het kinderboekenfeest ging, een jaarlijks terugkerend festijn om de boekenweek te openen. Normaal gesproken in de Winkel van Sinkel, maar die was nu 'bezet' door het Nederlands Filmfestival. Daarom was men uitgeweken naar het stadhuis van Utrecht. En daar was ik sinds de zeer grondige verbouwing van een paar jaar geleden nog niet geweest.

Er was een tentoonstelling met tekeningen van Annemarie van Haeringen over haar nieuwste boek 'De prinses met het lange haar', diverse schrijvers signeerden hun boeken (Lydia Rood, Dick Bruna, Annemarie van Haeringen, Max Velthuijs en nog een aantal) en er waren voorstellingen (waarvoor ik niet gereserveerd had en dus helaas niet naartoe kon). Het feest werd geopend door de burgemeester, geassisteerd door de prinses met het lange haar :-) Verder liepen er nog een reusachtige Nijntje en Kikker rond, zeer aaibaar!

Wat scoorden wij? 'Kikker vindt een schat', gesigneerd door Max Velthuijs himself, voor Kind 3 die een middagslaapje deed bij de oppas. 'De prinses met het lange haar', met een tekeningetje van koning Kind 2 met een appelklokhuisje, en de nieuwste 'verhalen van een boze heks', met een tekeningetje van heks Kind 1 voorin. De laastste twee door Annemarie van Haeringen. Wat een enig mens is dat trouwens! En dan scoorden we natuurlijk ook nog iets in het thema van dit jaar. Bette Westera schreef 'De raadselridder'. Mijn kinderen hebben enorm genoten van haar vorige boek, 'Alle hens aan dek', dus ik denk dat dit ook weer een hit gaat worden!

En zaterdag gingen we naar de bieb, daar bleken nog kaartjes te zijn voor de voorstellingen met liedjes, speurtochten, kindertoneel van aanstaande woensdag. Dus daar verheug ik me nu vast op!