De wetten van Kepler - Don Quichot

Op donderdagavond 30 december togen vriendin E en ik heerlijk in de trein naar Den Bosch om daar in de Verkadefabrieken te gaan kijken naar Don Quichote, gespeeld door de Wetten van Kepler (ben mijn foldertje kwijt, had ik als boekenlegger in mijn versie van Don Q gestopt, ongelofelijk maar waar, dus geen verdere bijzonderheden). In de trein legden wij decagrrls natuurlijk direct onze Don Q's op het tafeltje: E haar 'retold kinderversie' en ik 'deel I (want het schiet nog steeds niet zo op, hoewel ik de afgelopen twee dagen toch wel even 150 pagina's weglas, maar dat terzijde) van mijn BvdP'-versie.

We kwamen ruim op tijd in de fabriek aan om daar nog even rond te snuffelen. Er zijn filmzalen, een cafe-restaurant (prachtig gerestaureerd, E had iets van ouwe meuk verwacht, maar het kwam voor mij goed overeen met wat ik zag in de oude Van Nelle fabriek in Rotterdam: door hippe jonge designers ingericht, modern en smaakvol passend in de historie van het gebouw). Overal waren hints naar Don Q aangebracht. Een roestige fiets (wij dachten natuurlijk dat dat Rocinant zou zijn, bleek trouwens niet zo), molens, stukken wapenrusting etc.

De voorstelling was erg bijzonder. Twee acteurs (Don Q en Sancho P), en een viertal muzikanten die in een hoek op het toneel zaten en af en toe in het spel werden betrokken. Het decor was geweldig, met houten pallets waren allerlei bergen (stapels) gemaakt, waar ze overheen klommen tijdens hun reizen. Het verhaal was uiteraard enorm ingekort en flink gemoderniseerd. Voor mijn gevoel speelde het zich ergens op het Brabantse platteland af (met dorpscafe en kermis). Het gevecht tegen de windmolens ontbrak, maar er werd wel naar verwezen. Omdat ik de boeken nog niet uit heb, kon ik nog niet alle scenes thuisbrengen, volgens E werd vooral uit deel I geput. Prachtig omlijst door de muziek/muzikanten.

Een zeer geslaagde avond!

Miguel de Cervantes y Saavedra - Don Quichot

Het schiet niet zo heel erg op. Ik geloof dat ik nu rond pagina 200 ben (elke avond in bed een pagina of 10-15, lekker leesvoer voor in bed, hoewel het boek wel wat zwaar is).

Mij werd gevraagd hoe een Spanjaard Don Quijote uitspreekt: Don Kie-gò-te. Met een harde g of ch. Als je de j laat staan in het nederlands krijf je Don Kij-go-te dus het schrijven als Don Qui-cho-te is eigenlijk niet zo gek, alleen zijn wij het op z'n Frans gaan uitspreken, met ch als sj van chocola ipv als ch van charisma. Het boek wordt in het Spaans 'El Quijote' genoemd. Net zoals wij het hebben over 'de Max Havelaar'...

Mijn lerares Spaans vertelde dat ze de vertaling van B. vd Pol (die ik lees), goed vindt, met uitzondering van de eerste zin, waarin de schrijver vertelt in het Nederlands dat hij zich de naam van het desbetreffende plaatsje niet meer *kan* herinneren. In het Spaans staat daar dat hij zich de naam van het plaatsje niet meer *wil* herinneren. En dat is natuurlijk wel een heel ander iets!

Ik lees verder (genietend van kleine hapjes Don Q)

Rascha Peper - Oesters

Alweer een poosje ligt op mijn bureau uitgelezen te wachten op een leesverslagje: Rascha Peper - Oesters.

Het verhaal
De jonge studente Olga rijdt vanaf het vakantieadres waar ze met haar ouders is mee terug naar Nederland met een vriend van hen, de Zeeuwse kunsthandelaar Frank. Ze worden verliefd op elkaar. Het leeftijdsverschil (40 jaar!) blijkt echter te groot om deze liefde blijvend te laten zijn: als Olga na een paar jaar ook verliefd wordt op een medestudent, moet ze kiezen.

Een jaar of wat (ongeveer 20) later herstelt Olga van kanker in Wenen, waar ze met haar man woont. Deze ziekte laat haar nadenken over vroeger, en ze vraagt zich steeds af of ze twintig jaar eerder niet de verkeerde beslissing nam. Ze raakt hierdoor erg van de kaart.

Mooi boekje! Wat een eenzaamheid, tastbaar beschreven. Ik werd er benauwd van...

Patricia Highsmith - Ripley's game

'There's no such thing as a perfect murder'. Zo begint Ripley's game, de roman van Patricia Highsmith uit 1974. Wie denkt dat het een politieroman is, zoals ondergetekende, komt bedrogen uit. Hoewel bedrogen? In ieder geval word je op het verkeerde been gezet. Want het boek gaat juist over de andere kant: een verhaal over moordenaars en hun daden. Fascinerend!

Het verhaal: de Hamburgse zakenman Reeves Minot vraagt aan zijn 'vriend' Tom Ripley, die vlakbij Parijs woont, hulp bij het stoppen van het oprukken van de Mafia in Hamburg. Omdat Tom kortgeleden op een feestje de wat sjofele Jonathan Trevanny heeft ontmoet, die hem min of meer per ongeluk beledigde, lijkt het Tom wel grappig om ervoor te zorgen dat Jonathan Reeves gaat helpen. Om het pad voor Reeves te effenen, strooit Tom een roddelpraatje over Jonathan rond: hij zou stervende zijn. Toeval wil dat dat nog waar is ook. Als Reeves Jonathan benadert voor de moorden op de Hamburgse mafiaboys, in ruil voor medische hulp van Duitse specialisten, hapt de laatste toe. En zo begint de neergang van de keurige Jonathan tot een koelbloedige moordenaar.

Pas toen ik aan deze bespreking begon, trof me de dubbele betekenis van het woord 'game': spel, maar ook prooi. Tom speelt een spel met Jonathan, maar Jonathan is eigenlijk ook de prooi.

Ja, een fascinerend boek.

Tracy Chevalier - Girl with a pearl earring

Eerst maar even over het boekje zelf. Tracy Chevalier beschrijft in Girl with a pearl earring de belevenissen van de 16 jarige Griet, die als dienstmeisje in het huis van de familie Vermeer komt werken. De eigenaardigheden van een groot (maar langzaam!) schilder, zijn vrouw die continu zwanger is, de kinderen van wie er een dochter een etterbakje is. Tot zover een leuk verhaal.

Maar dan wil Vermeer graag Griet schilderen, en zo ontstaat stiekem het zo bekende schilderij van het meisje met de blauw met gele tulband die schuchter over haar linkerschouder kijkt. Omdat het natuurlijk eigenlijk niet mag, moet dit schilderij stiekem gemaakt worden. De finishing touch is de paarlen oorbel die Griet in moet doen. De oorbel van Vermeers vrouw! Zoiets houd je natuurlijk nooit geheim. Dat gegeven brengt veel spanning met zich mee.

Prachtig beschreven hoe de schilder aan het werk zou kunnen zijn geweest. En hoe Griet allerlei kleine details zou hebben getipt.

Ondertussen geeft het boekje ook nog eens een leuk kijkje in de keuken van het 17e eeuwse Delft: de straten, de grachten, de kerken. En omdat ik daar ooit geboren ben, spreekt dat me natuurlijk extra aan. En het belabberde sociale systeem van die tijd wordt op een heel natuurlijke manier besproken.

Het eerste schilderij dat Vermeer in het boekje maakt gaat over een vrouw die zit te schrijven met een gele mantel met een bontrandje aan en die de schilder aankijkt. Ik ken redelijk wat schilderijen van Vermeer maar kon er maar niet opkomen welk schilderij hier bedoeld werd. Gisteren liep ik door het station en zag de aankondiging van een tentoonstelling 17e eeuwse meesters in het Boymans. Met op de poster: jawel! Het schilderij van de schrijvende vrouw. Hehe! Wat een opluchting als je het dan ineens kan plaatsen!

Ergo: goed boek!

Kristien Hemmerechts - Een zuil van zout

Al evenmin was ik gecharmeerd van Een zuil van zout. Even deed het verhaal me denken aan Dorresteins Een hart van steen. Ook een vrouw die zwanger is en in het huis van haar ouders 'kampeert'. Maar waar ik de hoofdpersoon van Hemmerechts ongeloofelijk irritant vond, leefde ik ooit enorm mee met de hoofdpersoon van Dorrestein.

Thomas Rosenboom- Spitzen

Eindelijk het boekenweekgeschenk uitgelezen. Nee, niks aan. Jammer, gezien het mooie voorplaatje en wat toch niet vaak gebeurt met een boekenweekgeschenk, de hardcover uitgave. Zeer ongeloofwaardig.