Margaret Atwood - De eetbare vrouw

Deze roman van Margaret Atwood dateert uit 1969 (mijn geboortejaar) en is opnieuw uitgegeven in 1980. Het enige dat voor mijn gevoel gemoderniseerd was, was dat er in het begin een keer het woord computer gebruikt wordt.

Het verhaal
Marian woont samen met een vriendin, Ainsley, op de bovenste verdieping van een herenhuis ergens in Canada. Bij een echte hospita: zo eentje die na 10 uur 's avonds geen herenbezoek meer wenst en die afluistert, door de gordijnen gluurt etc. Alles uit naam van fatsoen.

Marian werkt op een marktonderzoeksbureau, tussen zgn. kantoormaagden (zeg maar muurbloempjes). Hun enige doel is zo snel mogelijk te trouwen zodat ze tenminste kunnen stoppen met werken en kinderen krijgen. Zo ook Marian. Deel van het verhaal gaat over een vriendin van Marian, Clara, die het leven leidt waar die meiden zo naar verlangen. Het toont genadeloos hoe Clara van die roze wolk is gedonderd naar haar huwelijk en derde kind in een jaartje of 3-4.

Marian verlooft zich met haar vriendje Peter en alles lijkt op een (un)happy end af te stevenen. Maar dan ontmoet Marian Duncan, een geschifte letterenstudent. Vanaf dat moment is ze totaal de kluts kwijt en begint haar lichaam steeds meer voedingswaren te weigeren.

Wat een raar boek! Het ademde zware spruitjeslucht, jaren 50 fatsoen, heel naar. En toch is het ook weer zo tijdloos geschreven. Dat gedoe met dat eten begreep ik absoluut niet. Zonder verklapper kan ik het einde niet navertellen, maar dat is heel absurd. Uiteraard moet de titel er iets mee te maken hebben (in het Engels: the edible woman).

Astrid Joosten - Verboden liefdes

Na een maandje op mijn nachtkastje te hebben gelegen, heb ik dit boekje gisteren na een migraine-aanval gelezen. Nou, de hoofdpijn kwam er bijna weer van terug. Joosten heeft de verhalen zonder oordeel opgeschreven, heel knap. Het zijn namelijk verhalen die mij aan de ene kant woedend maakten, en aan de andere kant in-triest.

In de inleiding staat dat 70 % van de vrouwen boven de 30 wel eens iets heeft gehad met een bezette man. Dus de verhalen in dit boekje moeten velen van ons bekend in de oren klinken... zo ook mij.

Nicci French - Land of the living

Bibberend in recortempo uitgelezen. Wat kan dat stel toch enorm goed de spanning tot het eind toe vast houden!

Verhaal in het kort: Abbie komt bij uit haar bewusteloze toestand om te ontdekken dat ze geblinddoekt en vastgebonden is door een gek die haar wil vermoorden. Op miraculeuze manier weet ze te ontsnappen, om vervolgens door niemand geloofd te worden. En ondertussen zit de kidnapper nog achter haar aan...

Ril, ril...

Sarah Waters - Fingersmith

Ik waande me terug in Dickens' Oliver Twist! Met Bill Sykes als Gentleman :-) En bij de beschrijvingen van hoe Maud gekleed ging moest ik telkens denken aan Alice in Wonderland, dat soort net te korte jurkjes, met van die petticoats.

En dan die oom van Maud! Ik had wel door dat er iets raars gebeurde (ik dacht dat hij zijn nichtjes lichaam 'leende' aan de heren die langskwamen). En de rare John Vroom met zijn jas van hondenvellen, ril, ril. Met andere woorden: lekker kleurrijke personages (hoewel ze soms wat oppervlakkig bleven, zoals Mrs. Sucksby)

De eerste twee delen vond ik het sterkst. Hoe dezelfde gebeurtenissen in de ogen van Susan en Maud totaal verschillende lading krijgen. Ook de scenes in het gekkenhuis deden me huiveren.

Jammer vond ik dat het einde me een beetje aan een nachtkaarsje deed denken... de spanning vloeide langzaam weg uit het boek... ach, maar dan is het weer een lekkere boeket, waarin ze elkaar toch nog moeten krijgen!

Hella Haasse - Een nieuwe testament

Weer eens een Hella Haasse gelezen: Een Nieuwer Testament, uit 1991.

Het geheel speelt zich af in het net gekerstende Rome (vijfde eeuw), waar andere godsdiensten streng verboden zijn door de eerste (?) christelijke keizer Honorius.

Een man (Niliacus, hij die van de Nijl komt) staat voor het gerecht, beschuldigd van het offeren van een haan: afgoderij dus. Blijkt dat deze man vroeger de rechter (prefect, Hadrianus is zijn naam) heeft gekend en zelfs een poosje diens protegé is geweest.

Niliacus is onder zijn vroegere naam Claudius Claudianus een gevierd hofdichter geweest, maar 10 jaar eerder uit Rome verbannen, ook al wegens afgoderij. Het ziet er dus slecht voor hem uit. Maar de prefect koestert nog de herinneringen aan vroeger. Wat zal er gebeuren: doodstraf? bekering?

In ieder geval slaat de titel op a. het gekerstende Rome, en op het testament dat Niliacus in de dodencel maakt, een brief aan de (groot)vader die hij nooit gekend heeft.

Mooi boekje, maar niet zo soepeltjes geschreven als Sleuteloog. Komt ook door de tijd waarin het speelt, vermoed ik. Romeinen en zeker zo'n beschrijving van een rechtszaak nodigen uit tot een tikje plechtstatige taal.

Ronald Giphart - Gala

Net bij een kopje thee Gala gelezen. Tot een pagina of 50 vond ik het wel aardig, daarna was het doorzetten om het uit te lezen (ik merkte dat het me niet meer boeide omdat ik ondertussen klusjes deed: was ophangen, planten watergeven etc.). Alleen het laatste hoofdstukje vond ik dan wel weer ok. (na het feest)

Erg ongeloofwaardig dat een excusez-le-mot bimbootje van net 20 zoveel seksuele ervaring ten toon kan spreiden en al zo lang: 'Jaren geleden kreeg ik voor het eerst een kortstondige kwestie met een getrouwde man.'

En ach, soms pik je nog een leukigheidje op: fuck heeft minstens 12 betekenissen en dan staat De Daad er nog niet eens bij :-) Maar wat is in hemelsnaam een 'double whammy'?? Of moet ik daarvoor een avondje naar V8 kijken? ;-)

Toch nog een paar ezelsoortjes gemaakt:
'Dat je een boek leest en dat je daar helemaal vol van bent en dat je het boek voortdurend bij je wilt hebben, dat je over het boek wilt vertellen en opscheppen, dat het boek er altijd en alleen voor jou is en dat louter de gedachte aan het boek je een verzadigd gevoel geeft - dat is liefde.'
-----
'kwam ik toevallig ('toevallig' in chocoladeletters en versierd met aardbeien & slagroom)'

Bernard Schlink - De voorlezer

De hoofdpersoon kijkt in dit boek terug op de tijd dat hij, als 15-jarige jongen, een relatie had met de volwassen vrouw Hanna. Zij vraagt hem haar voor te lezen voor ze seks hebben. Later in zijn leven ontmoet hij Hanna weer. Ze moet dan terecht staan als bewaker van een concentratiekamp. Vanuit de gevangenis houdt ze contact met hem.

Ik vond het einde niet best, maar was wel opgelucht dat

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

'jochie' niet koos om Hanna vrij te pleiten. Hij had natuurlijk best wel door dat zIJ heel goed wist dat wat ze deed niet koosjer was (zie ook de opmerkingen van Hanna aan het eind dat de doden rekenschap van haar zijn komen eisen). Hij beschrijft het alsof hij te laf was om te vertellen dat ze niet degene was die de bevelen opgeschreven had, voor mijn gevoel is hIJ zich echter wel bewust van het feit dat ze zeker wel schuldig was en kiest hij ervoor om haar toch boete te laten doen.

Zijn eigen boetedoening is vooral opgelegd. Voor mijn gevoel brak hij daarmee toen hij (volgens mij bewust) niet koos om haar van de gevangenis te 'redden'. Nou goed, ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Je kunt het ook lezen alsof Michael zwijgt omdat:
- hij laf is
- hij vindt dat ze zichzelf maar redden moet
- hij vindt dat ze boete moet doen
- hij begrijpt dat ze van zichzelf boete moet doen.

Kortom, een boek om over na te blijven denken.